Τι είναι πιο «ανήθικο»; Να πιέζει ένας παίκτης που έχει συμβόλαιο την ομάδα του να τον αφήσει να πάει αλλού ή να πιέζει η ομάδα έναν παίκτη να σηκωθεί να φύγει;

Πρόσφατα στην Ελλάδα και το εξωτερικό είδαμε όλες τις περιπτώσεις. Ομάδες να θέλουν να ξεφορτωθούν παίκτες και να γλιτώσουν τα χρήματα του συμβολαίου τους, ακόμα και τις τελευταίες μέρες των μεταγραφών. Παίκτες να αρνούνται να παίξουν, ώστε να τους αφήσουν να φύγουν/ να πάνε αλλού. Διάφορα «οικογενειακά» προβλήματα που προέκυψαν εντελώς ξαφνικά. Προπονήσεις με τις μπουλντόζες. Ανθρώπους που βγήκαν σε ΜΜΕ της πατρίδας τους και είπαν ότι δεν τους πλήρωναν, ότι τους απειλούσαν, τους εκβίαζαν, τους έκαναν διάφορα για να φύγουν χωρίς να πάρουν ευρώ τσακιστό. Ωραίο πράγμα το ποδόσφαιρο, έτσι;

Έχει πλάκα να φωνάζει μια ΠΑΕ έναν παίκτη και να του λέει «σήκω φύγε, διότι παίρνεις πολλά και δεν σε υπολογίζει ο προπονητής». Ακόμα κι αν είναι καινούργιος ο προπονητής και όντως δεν τον υπολογίζει, ακόμα κι αν το αφεντικό της ΠΑΕ είναι «φρέσκο» και δεν υπέγραψε ο ίδιος το συμβόλαιο του παίκτη, δεν παύει να υπάρχει ένα ρημαδοχαρτί, που -θεωρητικά- δεσμεύει και τις δυο πλευρές που το υπέγραψαν: την Εταιρεία και τον Ποδοσφαιριστή. Αν για τον «χ» ή «ψ» λόγο έχεις αποφασίσει ότι δεν σου κάνει ο παίκτης, κοιτάζεις να έρθεις σε επαφή με τον ίδιο και τον μάνατζέρ του έγκαιρα, ώστε να έχει χρόνο να κάνει τα κουμάντα του και να τον αποζημιώσεις για τα χρήματα που θα χάσει, με ένα ποσό που θα συμφωνηθεί κι από τις δυο πλευρές. Όχι την τελευταία μέρα κι όχι στο στυλ «πάρε τόσα και πολλά είναι και άντε στο καλό».

Σε καμία περίπτωση πάντως δεν λέει να βγάζεις στον Τύπο πόσα λεφτά παίρνει και να αφήνεις υπόνοιες ότι είναι πολλά, ότι δεν τα έχει δουλέψει και ότι προκαλεί το «κοινό αίσθημα», ώστε να στρέψεις τους οπαδούς εναντίον του και να του ασκήσουν πίεση με τον γλυκό, μοναδικό τους τρόπο, ώστε να τσακιστεί να φύγει μια ώρα αρχύτερα - βλέπε περίπτωση Πουρσανίδη. Κάτι ανάλογο πήγε να γίνει και με τον Μαρέσκα, αλλά βρέθηκε η λύση, ο Ιταλός πήρε περίπου 1,2 μύρια και πήγε στην ευχή του Θεού. 

Υπάρχουν βέβαια και οι «κόντρα» περιπτώσεις. Αυτές όπου ο παίκτης δεν υπολογίζεται ούτε από τον πρώην, ούτε από τον νυν προπονητή, ο κόσμος δεν θέλει να τον βλέπει ούτε ζωγραφιστό και η διοίκηση δεν μπορεί να τον πληρώνει τζάμπα και βερεσέ, οπότε ψάχνει και του βρίσκει υποψήφιους αγοραστές. Κι ο παίκτης, με διάφορα προσχήματα «κλωτσάει» και δεν το κουνάει ρούπι, παρόλο που τα χρήματα που έπαιρνε είναι διασφαλισμένα και έχει την προοπτική να παίξει σε καλύτερο επίπεδο - σχεδόν όπου και να πάει, καλύτερο είναι το επίπεδο από αυτό της Ελλάδας. Είναι γλυκιά βλέπετε η αθηναϊκή νύχτα, ωραίο το φραπόγαλο, ο ήλιος, τα γκομενάκια, που να τρέχεις τώρα να μαθαίνεις ιταλικά ή ισπανικά ή πορτογαλικά;

Όσο για τους Μαστσεράνους του κόσμου τούτου, αυτούς που λίγα λεπτά πριν τη σέντρα αρνούνται να παίξουν, ώστε να τους αφήσουν να φύγουν, σ’ αυτούς χρειάζεται ένας Γιώργος Βαρδινογιάννης για να βάλουν μυαλό: να τους κρεμάσει το δελτίο στον τοίχο για όσο καιρό χρειαστεί, μέχρι να βάλουν μυαλό και να καταλάβουν πως άμα θέλουν να παίζουν παιχνιδάκια, καλύτερα να πάνε στο Λούνα - Παρκ. Αλλά όταν τα έκανε ο «Καπετάνιος», είχαν πέσει να τον φάνε. Πόσο μπροστά ήταν ο άνθρωπος... 

Ναι, καλά. Και Ζλάταν και Πάτο και Ροναλντίνιο και Ρομπίνιο στην επίθεση της Μίλαν. Αφού πάλι η μουστόγρια ο Πίπο θα βγάζει τα κάστανα απ' τη φωτιά, τι να λέμε τώρα;